Informacje
Chrześcijaństwo ma swój liturgiczny kalendarz. Rok liturgiczny oparty jest na kalendarzu świąt i uroczystości związanych ze wspominaniem zdarzeń z historii zbawienia.
Główny schemat budowy roku kościelnego przejęło chrześcijaństwo z kalendarza żydowskiego opartego na siedmiodniowym tygodniu. W pierwszym dniu takiego tygodnia Chrystus zmartchwychwstał. Owo wydarzenie stało się ośrodkiem całego chrześcijańskiego życia. I tą drogą tydzień otrzymał swój punkt kulminacyjny, czyli „Dzień pański” (Ap 1:10). Również cały rok otrzymał swój kulminacyjny punkt w drodze wyszczególnienia niedzieli przypadającej po rocznicy Zmartchwychwstania Pańskiego. Niedziela ta była obchodzona bardo uroczyście. Stała się ona najważniejszym obchodem liturgicznym w roku. Po raz pierwszy o Wielkanocy mówi św. Justyn Męczennik (+ 167 r.) w swoim dialogu z Żydem Tryfonem.
Według Pisma św. Śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa zbiegły się z Paschą żydowską. Czterdziestego dnia po Zmartwychwstaniu (Chrystus wstąpił do nieba (Dz 1,3), a pięćdziesiątego dnia zesłał Ducha Świętego (Dz 2,1). Wskazówki te zadecydowały o odpowiednim rozmieszczeniu w kalendarzu liturgicznym obchodów wyżej wymienionych wydarzeń zbawczych. Brak natomiast jest w Biblii wskazówek czasowych któreby dotyczyły Bożego Narodzenia. Stąd też w obchodach tego zbawczego i ważnego wydarzenia były znaczne rozbieżności w terminie. Wschód chrześcijański obchodził Boże Narodzenie 6 stycznia, podczas kiedy Kościół Rzymski 25 grudnia.
Tak oto zostały wykreowane główne nośne filary dla całego roku kościelnego. Z kolei obchody i okresy liturgiczne są wynikiem dalszego rozwoju liturgicznego.
Początkowo rok kościelny rozpoczynał się od Wielkanocy. Termin początku roku kościelnego ulegał jednak znaczącym zmianom. Łączyło się to bardzo poważnie z rachubą cywilną. Kiedy pod Koniec epoki średniowiecza przyzwyczajano się do tego by rok kościelny odróżniany był od cywilnego, wówczas adwent stał się początkiem obchodów rocznego cyklu świąt liturgicznych. Taki też układ formularzy w liturgicznych księgach datował się od owego czasu.
Zatem rok liturgiczny nie jest w dzisiejszej postaci wynikiem już powziętego z góry planu, lec stopniowo rozwijał się przez stulecia. Punktem wyjścia stal się tu nakaz Chrystusa „To czyńcie na moją pamiątkę” (Łk 22:19).
Ciekawe artykuły
Rozpoczyna go Niedziela Palmowa, która jest pamiątką triumfalnego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Wierni w kościołach gromadzą się z palmami w ręku które następnie święcą. Wtedy te czyta się opis męki Pańskiej według św. Łukasza, sw. Marka, Lub św. Mateusza. Tak rozpoczyna się Wielki Tydzień. Jego kolejne trzy dni: Wielki Poniedziałek, Wielki Wtorek, Wielka Środa to przygotowanie do Triduum Paschalnego.
Wielki Czwartek – to pamiątka ustanowienia dwóch sakramentów – Eucharystii i Święceń (kapłaństwa). Tego dnia do wieczoru nie odprawia się żadnej Mszy Świętej z wyjątkiem Katedr gdzie przed południem odprawiana jest Msza Święta Krzyżma w czasie której są święcone oleje.
Wieczorem w kościołach odprawia się Msze Świętą Wieczerzy Pańskiej – jest to uroczysta liturgia w której po procesji i czytaniu ewangelii celebrans sprawuje obrzęd Umywania Nóg dwunastu mężcyznom na pamiątkę tego samego gestu jaki Chrystus uczynił swoim apostołom. Następnie po uroczystej konsekracji Darów – Chleba i Wina, i komunii wiernych Najświętszy Sakrament przenoszony jest do ciemnicy zaś tabernakulum staje się puste. Czuwanie w ciemnicy trwa do późnej nocy.
Wydarzenia pasyjne...... Czytaj więcej >>
Reklama
najlepszy hosting , apartamenty poznan, pozycjonowanie poznan dobrze znana na rynku kasa skok stefczyka rusza z nowymi pożyczkami gotówkowymi, Ogrody zimowe, Myślistwo, kawy, mera dog, hala magazynowa, przydomowe oczyszczalnie ścieków